?

Log in

No account? Create an account

Waar ken je die man toch van...?

(Waarom ik meestal op dinsdag en donderdag post? Ik weet het ook niet! Op maandagen en woensdagen is er geen tijd, maar voor alle andere dagen van de week heb ik geen excuus!)

In elk geval.

Het was Oscarnight (jeej Colin Firth!) afgelopen zondag, en daarom gaf Ziggo ons een weekend lang gratis Film 1. Daar hebben Fons en ik goed gebruik van gemaakt, door eindelijk The Hurt Locker te kijken, wat niet een film is die je 's avonds in je eentje wil kijken en als je ook nog eens zonder allerlei morele dilemma's naar bed wilt gaan. In The Hurt Locker zit een stukje met een Australier (dachten wij) die met pech langs de weg staat, en als hij dan geholpen wordt door de (hoofdrol)soldaten in kwestie blijkt het een grote hinderlaag te zijn, met een niet zo'n fijn einde voor de Australier (ik zal niet teveel spoilen!). Waar kenden we die man toch van? vroegen wij ons beide af. Bekende Australische acteurs wisten we zo snel niet, behalve Heath Ledger, maar die is in de eeuwige filmhemel. Na de film bracht IMDB zoals gebruikelijk uitkomst, en bleek het Ralph Fiennes te zijn! Hoe konden we dat nou over het hoofd zien? Blijkbaar was meneer Fiennes zo uit zijn context (hij speelt altijd slechteriken waar een schroefje los zit, wat toch, om eerlijk te zijn, een groot contrast is met een Australische bounty hunter) dat we hem beide niet herkenden.

Ander voorbeeld. Ook afgelopen weekend keken we een stukje The Terminal, omdat we beide hersendood waren en er echt niks beters op tv was. In The Terminal zit een vervelende vent die die arme Tom Hanks steeds pest; zo'n kale die duidelijk nogal blij is met hoeveel bureaucratische macht hij heeft. Pas na een half uur kon ik bedenken waar ik hem van kende; hij speelt Paul Child in Julie&Julia. Toen ik opgelucht zei dat ik eindelijk wist wie hij was merkte Fons op dat hij ook in The Devil Wears Prada zit (wat het betekent dat Fons zich dit wel kan herinneren en ik niet laten we hier even buiten beschouwing). Owja, dat was waar ook. Nog weer later kwam The Lovely Bones ter sprake, en merkte Fons langs zijn neus weg op dat de ontzettende creep in die film ook door dezelfde acteur gespeeld wordt: Stanley Tucci!

Zo zijn er van die acteurs die in je hoofd in een bepaald vakje zitten, en als ze iets buiten hun vakje doen (of als ze niet echt een vakje hebben, zoals in het laatste voorbeeld), dan is het ineens moeilijk om ze te herkennen. Evolutionair gezien is dat vast logisch, want je kent mensen vooral in een bepaalde context, en als ze daar ineens uit zijn (als je je docent tegenkomt op fietsvakantie in Schotland) duurt het even wat langer voor de hersens de stipjes kunnen verbinden (om maar eens een mooi anglicisme te gebruiken).

En nu we het toch over acteurs hebben (wees niet bang, ik zal niet een enorme lijst namen gaan afratelen) wil ik even de aandacht vestigen op iemand die ik zeer waardeer, omdat ze in veel films zit die ik goed vind, maar altijd een bijrol heeft. Ze heeft wel wat weg van de onlangs overleden Peter Postlethwaite, die iedereen wel ergens van kende (Romeo+Juliet in mijn geval), maar die ook vrijwel alleen bijrollen deed. Ik heb het nu over Allison Janney, die ik voor het eerst leerde kennen in 10 Things I Hate About You, maar die ook zit in American Beauty, Juno, en The Hours, wat eigenlijk 4 films zijn waarvan ik vind dat iedereen ze gezien moet hebben.

En ja, ik realiseer me dat dat allemaal onconventionale films zijn met sterke vrouwelijke rollen en dat dat misschien meer over mij zegt dan over de films of acteurs die er in spelen, maar waarschijnlijk is dat met alles wat we mooi vinden zo.

Tags:

Carriere maken

(Zo gauw als ik de titel typte kreeg ik meteen het Doe Maar liedje in mijn hoofd, wat er waarschijnlijk de komende 2 weken blijft rondhangen, en mijn welgemeende excuses als dat bij jou ook het geval is!)

In elk geval...

De hele wereld (oke, bij Engels, wat relatief gezien even mijn wereld is) lijkt ineens ontzettende waarde te hechten aan het hele "carriere maken". Mensen die tot nu toe allerlei obscure vakken over obscure Middeleeuwse heiligenlevens volgden, zitten ineens allemaal te zwoegen boven een Taalkunde scriptie, want "dan kun je de Research Master doen en dan kun je een goeie baan krijgen". Of ze doen en masse Moderne Literatuur, want ze willen leraar worden, want dan "heb je tenminste een baan".

Dat zijn nog de onschuldige voorbeelden.

In mijn directe omgeving zijn er mensen die ineens druk bezig zijn hun "CV op te schonen", want oh jee, ze zijn de afgelopen jaren alleen maar bezig geweest met studeren. Als ik dan in mijn onschuld vraag wat er verder nog had moeten gebeuren (een studie van 3 jaar in daadwerkelijk 3 jaar afronden lijkt me al een prestatie op zich), wordt me uit gelegd dat er toch tenminste 3 commissies, een stage en een paar jaar vrijwilligerswerk bij moeten. "Jij zit toch ook in de OC omdat het goed staat op je CV?" werd mij laatst toe gebeten. Zo had ik er zelf nog niet over na gedacht. Oke, wel dat het goed staat, maar niet dat dat de enige reden zou kunnen zijn om in zo'n commissie te zitten; ik doe het toch voornamelijk voor de ervaring, omdat er andere leuke mensen zijn met wie je leuk kunt werken, en om oprecht de opleiding beter te maken (hoe naief dat misschien ook is!).
Maargoed, er zijn mensen die hun hele zomervakantie willen opgeven aan een onbetaalde stage (waar ze dus ook geen ECTS voor krijgen!) omdat dat goed staat op hun CV. Anderen gooien ineens hun complete studieplan om om een Master te kunnen studeren waarbij je vrijwel verzekerd bent een baan te kunnen krijgen, hoewel ze zelf de eerste zijn om toe te geven dat ze misschien niet heel blij zijn met de baan in kwestie, maar dan "heb je tenminste iets".

Vanwaar deze paniek?

Blijkbaar is er ergens het idee ontstaan dat je latere baan en je studie 1 op 1 moeten aansluiten. Alsof we een beroepsopleiding doen, en als je niet de juiste vakken hebt gevolgd (alsof je toekomstige werknemer ook maar 1 seconde aandacht zal hebben voor het feit dat je in jaar 2 voor "De Lange 19e Eeuw" bent gegaan in plaats van "Helden van de Ridderroman") je meteen onderaan de sociale werkladder terecht komt. Alsof we niet beoordeeld zullen worden op onze academische vaardigheden, het feit dat we kunnen leren, dat we ons aan kunnen passen, maar al voordat we aan het werk gaan dat werk tot in de puntjes zouden moeten kennen. Dat lijkt me logisch bij sommige beroepen, waarbij arts toch wel de belangrijkste is, maar in het geval van Engels, waarmee je feitelijk in elke beroepsgroep terecht kunt komen, niet echt (hoewel een groot deel leraar wordt, gaat een een vrijwel even groot deel de vertaal/uitgevers wereld in, en het andere derde komt uiteindelijk terecht op plekken die helemaal niks met Shakespeare, Chaucer, of hapex legomena te maken heeft, bijvoorbeeld bij als contactpersoon voor buitenlandse afdelingen van een bedrijf (want dan is het wel handig dat je Engels kunt spreken!).

Dus.

Persoonlijk maak ik me er niet druk om; ik zie wel waar ik terecht kom, en de eerst baan na mijn studie hoeft niet meteen De Perfecte Baan Met Het Perfecte Pensioenplan (tm) te zijn. Misschien werk ik eerst nog een jaartje bij de Brooodjes, misschien kom ik direct terecht in een waanzinnige uitgeversbaan, misschien gaan Fons en ik eerst een jaartje op wereldreis.

We zien het wel.

Maar toch vind ik het zorgelijk dat zoveel studiegenoten (veelal nog maar 20, als Engels hun eerste studie is) nu al zo geobsedeerd zijn door een baan en geld verdienen en "goed terecht komen". Ik vrees toch dat dit een jammerlijke bijwerking is van het even jammerlijke regeringsbeleid op het gebied van onderwijs, waarbij de druk om maar meteen "goed te kiezen" ervoor zorgt dat mensen zich blindelings in iets storten, om maar "goed terecht te komen"!

Tags:

Arthur ontleden

 Dus, na lang nadenken en heen en weer mailen met Karin Olsen heb ik een onderwerp voor mijn Bachelor scriptie bedacht, en vandaag heb ik het gepresenteerd, en het is goed gekeurd, dus ik mag het jullie nu ook vertellen!
Om te beginnen wilde ik graag iets doen met de invloed van het "echte leven" op de literatuur, aangezien ik dat nog niet echt gedaan heb. Verder wilde ik niet iets met Chaucer doen, want dat is allemaal al 100 keer gedaan, en er is eigenlijks niks origineels meer te verzinnen met het werk van die man (hoewel tenminste 2 groepsgenoten het toch gaan proberen!)
In elk geval, ik ga iets met Arthur doen, want ik hou van Arthur. King Arthur, wel te verstaan.

Nou zie ik jullie denken; dat is toch die vent met z'n ronde tafel en z'n zwaard die in een maillot rond rent om de Heilige Graal te vinden?

En dat klopt. Dat is hoe hij in de 19e eeuw is herbedacht, door een stelletje schrijvers die enorm de behoefte hadden om de hele wereld te laten zien hoe zo'n geweldige culturele en machtige geschiedenis Engeland wel niet had (niks nationalistisch is de mens vreemd, tenslotte).
Ik ga kijken naar de Middeleeuwse Arthur. Daar zijn ook meerdere versies van, wat nou precies is wat het zo interessant maakt.

Rond 1130 schreef ene Geoffrey of Monmouth een boekje over de geschiedenis van Engeland, genaamd The History of the Kings of Brittain, behalve dat hij het in het Latijn deed, dus dat het eigenlijk Historia Regum Britanniae heet. Hierin staat een stukje over ene Arthur, de verdacht veel lijkt op alle standaard Angel-Saxische krijgsheren. Hij is heidens, houdt van vechten, komt geregeld reuzen tegen die hij een kopje kleiner maakt, er worden in zijn omgeving nogal wat vrouwen gestolen die hij keurig terug bezorgt, en aan het eind van het liedje zit hij met zijn leger voor de poorten van Rome te wachten tot de Romeinen snappen wie de baas is.

Dan is er Thomas Mallory, die in 1485 Le Morte d'Arthur schreef, wat gaat over een vrij treurige Arthur die aan alle kanten belazerd wordt door zijn ridders; ligt Lancelot niet met Guinevere in bed, dan is Gawain wel bezig een of andere vete uit te vechten, en ondertussen jat Modred zijn hele koninkrijk (maar dat laatste doet hij in Monmouth's versie ook).

Dat zijn dus nogal wat verschillen in beschrijving.

En nou leek het mij leuk om te kijken waar die verschillen door komen, en dan vooral door te kijken naar het "echte leven", hoewel ik natuurlijk ook zal kijken naar de verschillende literaire conventies van de genres (Monmouth schreef een "geschiedenis"boek, terwijl Mallory een verhaaltje vertelde) en de bronnen die ze gebruikten, maar ik wil ook graag kijken naar de achtergronden van de schrijvers en de sociale, culturele en politieke omstandigheden van de tijd waarin ze schreven.
Waarom nou deze twee schrijvers en werken? Om te beginnen omdat het gaat om een van de eerste en een van de laatste Middeleeuwse Arthur verhalen, wat het contrast lekker groot maakt. En verder zijn dit twee van de wenige Arthur verhalen waarvan we zeker weten wie ze geschreven heeft, wat die persoon allemaal deed en met wie hij om ging, en waar en wanneer ze geschreven zijn. Dat maakt het een stuk makkelijker als je het "echte leven" wilt beschrijven; dat je weet welk "echt leven" de schrijver waarschijnlijk om zich heen heeft gezien!

Tags:

Een frisse start

Elk jaar trap ik er weer in. Eigenlijk twee keer per jaar.
Je hebt net een tentamenperiode gehad, wat basically betekend dat je al 2 weken niks studie-gerelateerds aan het doen bent behalve wachten tot de uitslagen van de tentamens er zijn. Je hersens smeken om wat intellectuele bezigheden.

Maar
, denk je, maandag beginnen de colleges weer, en dan zal het toch druk worden! Mijn hele eerste week is compleet vol gepland! Als dat maar goed gaat!

En dan kom je bij dat eerste college, en dan blijkt dat het alleen een inleiding in het vakgebied (droom poezie) is, en dat je na 1,5 uur alweer buiten staat omdat er nou eenmaal verder niet zoveel te doen was. En het tweede college van die eerste dag valt meteen uit, maar er zal een "grote opdracht" online komen, die blijkt te bestaan uit het opzoeken van een middeleeuwse afbeelding en dat linken aan een tekst die over de persoon in de afbeelding gaat... hooguit een half uurtje werk. En een artikel lezen. In het Nederlands.
En dan komt de tweede dag en het vak waarvan je verwachtte dat het ongelovelijk veel werk zou zijn omdat je Oud Engels moet vertalen en grammatica en vocabulaire leren, en en en... En dan blijkt dat er mensen zitten die niet eens weten wat naamvallen zijn, laat staan hoe je Oud Engelse letters uit spreekt. Dus vervalt het hele eerste college in een herhaling van wat je al weet, en blijken de opdrachten mee te vallen, omdat je de eerste 10 regels al vrijwel uit je hoofd tijdens het college kunt vertalen.

Oke
, denk je, dit valt heel erg mee. Waar maakte ik me eigenlijk zo druk om? En je plant je sociale leven lekker vol.

En dan kom je thuis en kijk je in je agenda naar de verschillende opdrachten, essays, presentaties en tentamens die je ondertussen hebt in gepland, en dan realiseer je je dat er 3 tentamens, 4 presentaties, 2 essays en 1 Bachelor scriptie met 3 verschillende drafts van je verwacht worden, in totaal een 12.500 woorden aan geschreven eindproducten. Plus hand-outs bij de presentaties. Plus voor 3 van de 4 vakken wekelijkse uitgeschreven opdrachten. Plus 2 pagina's Oud Engels om te vertalen, en 16 pagina's Middel Engels om te lezen. En artikelen over voorgaande zaken. En 7 Modern Engelse boeken, aangevuld met artikelen, films, en documantaires. En en en...

Oke, denk je, ik heb geen sociaal leven meer... Sterker, ik heb uberhaupt geen leven meer...

Elk jaar weer begint het nieuwe semester met een mooie sinus van "oh ik heb het zo druk!" "oh het valt wel mee!" "oh ik heb GEEN tijd meer voor iets anders dan studeren!" En elk semester weer is het natuurlijk prima te doen, omdat het altijd minder werk is dan het lijkt, of omdat je je gewoon aanpast, en omdat je er zelf voor kunt zorgen dat je die 4 presentaties niet in dezelfde week hoeft te houden met een beetje handig plan-werk.
Hopelijk lees ik in september voordat mijn volgende semester begint deze post even terug, en kan ik mezelf bij voorbaat gerust stellen. Maar ik vrees dat deze heerlijke emotionele achtbaan gewoon onderdeel is van de frisse start van een nieuw semester.

Tags:

Het laatste semester

Op 14 februari begint als het goed is het laatste semester van mijn Bachelor Engelse T&C. En zoals gebruikelijk zal ik jullie even vervelen met welke vakken ik dan allemaal ga volgen! Ik heb op dit moment 145 ECTs, wat betekent dat ik nog 35 moet halen, of wat ECTs van Biologie moet inzetten. Nu zijn er natuurlijk altijd meer leuke vakken dan ik eigenlijk kan volgen, dus ga ik proberen 40 ECTs te halen, en als er ergens een 10 punten schip strandt kan ik altijd nog mijn back-up Biologie punten inzetten.
Dus!

- Ba scriptie OTL: om te beginnen schrijf ik dit semester "natuurlijk" mijn Ba thesis (ik zet natuurlijk tussen aanhalingstekens omdat ik van student-collega's heb gehoord dat er verschillende opleidingen zijn waar er geen scriptie wordt geschreven tijdens de Bachelor! Schandalig!). Het OTL staat voor Oude Taal & Letterkunde, wat basically betekent dat ik als "primary text" iets van voor 1350 gebruik, maar dat kun je ruim interpreteren, er zijn mensen die hebben gekeken wat de invloed van Beowulf (ca. 800) op The Lord of the Rings (ca 1950) was. Ik ben voor "Medieval" zoals het in jargon heet gegaan omdat bij Moderne Letterkunde een aantal mensen zaten waarvan ik vermoedde dat ze zozeer de aandacht van de begeleiding zouden opvreten dat er van daadwerkelijk instructie weinig terecht zou komen, en bij Medieval zitten leuke mede-studenten en een leuke begeleider (Karin Olsen). Bij Engels proberen ze zo veel mogelijk mensen in een zo redelijk mogelijke tijdspanne door de scriptie heen te loodsen, dus wordt er eerst een soort begeleidend vak van 7 weken gegeven, waarin je gezamelijk een of meerdere teksten uit het tijdperk (in ons geval Chaucer) bestudeert vanuit het oogpunt van verschillende literaire theorieen, zodat je kunt besluiten welke soort tekst en theorie je zelf wilt gaan gebruiken. Daarna heb je tot juli om zelf je scriptie te schrijven, waarbij je elke week naar de bijeenkomst kunt komen als je problemen hebt, maar in feite los wordt gelaten om zelf je onderzoek te doen.

- Talen en Culturen van Angelsaksisch Engeland: dit vak heeft weinig introductie nodig, aangezien de naam eigenlijk alles zegt. Wat we hier gaan leren is lezen en spreken in Oud-Engels, en meer over de Oud-Engelse cultuur. Ik volg het vak als het laatste vak van mijn minor Oud-Germaans (want Oud-Fries leek me een iets te grote uitdaging), maar het is ook een "standaard" Engels vak, dus gewoon samen met mijn gezellige mede-studenten. En gegeven door Kees Dekker, van wie we nog meer zullen horen!

- Wereldliteratuur: dit kan wel eens het probleemvak van dit semester worden. Het idee is heel leuk; je bestudeert "post-koloniale literatuur" uit verschillende gebieden waar Engeland vroeger de baas was. Dat klinkt erg leuk. Er zijn alleen verschillende problemen; de docent is onmogelijk, de werklast is eigenlijk te hoog (maar de docent in kwestie weigert er iets aan te doen, ook na verscheidene klachten van studenten bij de OC, waar hij zelf jammer genoeg ook in zit), en de te bestuderen gebieden zijn beperkt tot Kenya, Zuid-Afrika en India, waarbij er 4 boeken gelezen worden over India alleen. Het schijnt dat de boeken zelf erg interessant zijn, maar iets meer diversiteit was wel leuk geweest, helemaal nu bijvoorbeeld iemand als Khaled Hoesseini behoorlijk populair is; het zou interessant zijn om zijn plaats en rol en waarde in het hele veld van post-koloniale literatuur te bespreken. Maar helaas in de docent sowieso niet zo van het "bespreken"; zijn mening is de waarheid en wie op het tentamen of in essays iets anders of origineels op schrijft kan zonder pardon een onvoldoende krijgen. De kans is groot dat dit het vak wordt wat ik laat vallen, aangezien het de zwaarste werklast heeft.

- Verbeeldingswereld: dit is mijn "vrije ruimte" vak voor dit semester, en onderdeel van het "specialisatieprogramma" (dat is geen minor, het lijkt alleen maar zo!) Middeleeuwen en Renaissance Studies of MRS. Ik heb eigenlijk niet echt een goed beeld van wat de inhoud zal zijn, of wat voor studenten het aan zal trekken, maar de beschrijving klinkt veelbelovend:
Van de Brave Heart tot de Da Vinci Code: de moderne literatuur en film probeert telkens weer door te dringen in de fascinerende wereld der Middeleeuwen. Maar hoe zat het nu echt?
In deze cursus bestuderen we de verbeelding in de brede zin des woords van de cultuur en samenleving van de Middeleeuwen en de Renaissance. Een aantal relevante aspecten komen breed aan bod, zoals de functies van beeld en afbeelding; de omgang met tekst en woord; de magie van de vertelcultuur en mythologie; de ontwikkeling van de bouwkunst, en het vermaak van toneel en dans.

Alweer de Middeleeuwen dus. En zoals te verwachten was wordt het vak gegeven door Kees Dekker (daar is hij weer!), want dat is nou eenmaal degene die alle boeiende vakken geeft. Mocht het toch allemaal te zwaar zijn en Wereldliteratuur toch briljant blijken dan kan ik dit vak altijd laten vallen, maar toch naar de college's gaan omdat het nou eenmaal interessant is!

Dus, een keer Oud Engels, een keer Middeleeuwen, een keer iets wat er tussenin zit (bij mijn scriptie mag ik immers zelf kiezen) en een keer zeer moderne wereldliteratuur. Het enige wat ontbreekt is Shakespeare, maar misschien dat ik weer mee ga naar Shakespeare at Stratford, in welk geval ik aan al mijn Engelse behoeftes heb voldaan!

Tags:

Algoritme

Nog niet zo heel erg lang geleden zou bovenstaande woord bij mij het angstzweet doen uitbreken. Sterker nog, ik hoorde het liever niet uitgesproken worden in mijn directe omgeving.
Dat kwam voornamelijk omdat ik geen idee had wat algoritme betekent, en bang was dat we in Stephen-Hawking-achtige wiskundige perikelen terecht zouden komen. Nu weet ik wel wat het is, en snap ik eigenlijk niet waarom we zo'n raar woord gebruiken (een soort ritme, maar dan een "algo" ritme, zoals je iambische meters kunt hebben in gedichten, dacht ik altijd) voor zoiets duidelijks, behalve dat ik met enig zoekwerk er achter kwam dat het woord uit het Arabisch komt, wat dan weer een heleboel verklaart. Toch vind ik "wiskundig recept" leuker klinken, al kan ik me niet meer herinneren wie voor het eerst met die term kwam.
In elk geval, Dumbledore zei het al; "Always use the proper name for things. Fear of a name increases fear of the thing itself."

Hoe kom ik hier op? Op de FAQ van de Postcrossing website staat onder andere:

Why have I received more postcards than I have sent?

The algorithm for selecting addresses is complicated. There are instances when your address will be selected more often than you expect. Count it as an early bonus - your sent/received numbers will even out soon.

Nou is dit bij mij het geval, zoals jullie op mijn Postcrossing pagina kunnen zien heb ik 6 kaartjes ontvangen terwijl ik er maar 4 verstuurd heb. Dat komt dus door dat spannende algoritme (ik ben nu zo gewend aan het woord dat ik het zo vaak mogelijk probeer te zeggen, algoritme, dat hebben jullie wel door he? Algoritme!) Het klinkt allemaal heel fancy, het "algoritme" dat soms een beetje wappy is, maar volgens mij betekent het gewoon dat er 2 mensen tegelijk een adres hebben opgevraagd, en jouw adres toevallig bovenaan in de lijst stond, en daarom naar 2 mensen tegelijk is gestuurd. Maar, zoals we uit mijn vroegere angst kunnen opmaken, klinkt het veel intimiderender en ingewikkelder om te zeggen dat het "algoritme gecompliceerd is" dan te zeggen "er waren toevallig twee mensen tegelijk".

Rendement

Nou, het vak over het Midden-Oosten is gehaald! Het was een behoorlijke lijdensweg, aangezien het eerste tentamen over 7 verschillende landen en 150 jaar geschiedenis ging, en behoorlijk gedetailleerd was in zijn vraagstelling. Hiervoor had ik goed geleerd, en uiteindelijk een 6 gehaald, wat waarschijnlijk heel redelijk was aangezien ik verzuimd had om de precieze mening van de auteur van het boek uit mijn hoofd te leren (gekke ik, ik dacht dat het bij geschiedenis over grote lijnen en oorzaak-en-gevolg zou gaan, niet over de mening van 1 persoon!). In elk geval, tentamen 2 zou gaan over 2 landen (Israel en Palestina, voor zover dat nog 2 landen genoemd kunnen worden) gedurende 50 jaar geschiedenis. Logischerwijs leek me dat dit tentamen nog gedetailleerder zou zijn, en aangezien ik op dezelfde dag een tentamen Moderne Literatuur had, wat ik "moest" halen, heb ik besloten niet te leren voor dit tweede tentamen, maar het wel te maken om te kijken wat voor soort vragen het zouden zijn, zodat ik in de herkansing goed voorbereid zou zijn.
En toen haalde ik het tweede tentamen.
Oke, ik heb een 5,5, wat op de 4 voor Journalistiek na het laagste cijfer is wat ik heb gehaald op een tentamen sinds ik Engels studeer, maar ik heb het wel gehaald. Zonder te leren.

Ah, dacht ik, dit is een Lowie-docent, zo iemand die geen zin heeft om een herkansingstentamen te schrijven en daarom alle losers met een 5,5 over de streep duwt. Maar toen kwam de resultaten lijst, en bleek dat van de 55 studenten slechts 17 het vak gehaald hebben. En dat van diegenen die het niet gehaald hadden, het overgrote deel op het eerste tentamens prachtcijfers had als een 1,7, een 2,4 of een 3,9. Ook op het tweede tentamen; 1,9 en 2,3 kwam vaak voor. Of men had uberhaupt niet de moeite genomen om het tweede tentamen te maken.
Nog erger is eigenlijk dat van de studenten voor wie het een hoofdvak van hun opleiding was (de Talen en Culturen van het Midden-Oosten studenten) slechts 2 van de 11 het vak gehaald hebben. En dat die 2 ook nog herkansingsstudenten waren, die het vak dus eigenlijk vorig jaar hadden moeten halen.

En toen bedacht ik me dat er misschien wel iets in zit, in dat gezeur over rendementen en ongemotiveerde studenten. In elk geval bij dit vak leek 70% er niet heel veel zin in te hebben. Het lijkt me voor een docent ook behoorlijk demotiverend als studenten blijkbaar niet genoeg intresse hebben in je vak of genoeg moeite ervoor willen doen om het te kunnen halen. En het is niet alsof het tentamen onmogelijk te doen was, want er waren ook mensen met hoge cijfers, een paar negens en zelfs twee tienen. Maar blijkbaar dacht met (zo bleek ook uit de gesprekken in de zaal voor het tentamen begon) dat je er met het doorlezen van de collegeaantekeningen wel zou komen, en dat het boek (van 600 pagina's) doorlezen gewoon een leuk extraatje was voor wie daar zin in had.

We hebben het hier over een vak waar je 10 ECTS voor krijgt. Dat betekent dat je er 280 uur aan zou moeten besteden, waar de docent in de verplichte uitsplitsing 84 uur had gerekend voor het Israel tentamen en 196 voor het eerste grote tentamen. Van die 196 uur is slechts 35 uur collegetijd. Blijft dus nog 161 uur over om het boek te lezen en je voor te bereiden op het tentamen. Het is dus niet zo gek dat mensen die niet eens de moeite nemen om het boek open te slaan het tentamen niet halen; ze hebben slechts een zesde van de tijd die eigenlijk nodig was aan het vak besteed.
Misschien snapt een deel van de studenten oprecht niet hoeveel werk er eigenlijk vereist is voor 10 ECTS, of misschien vinden ze het onzin dat ze de geleerde kennis daadwerkelijk moeten reproduceren op een tentamen, en zijn ze essay's gewend. Misschien hadden ze net als ik geen tijd, of misschien was het verhaal rond gegaan dat dit een makkelijk vak was (de docent merkte op dat er veel meer studenten waren dan in voorgaande jaren) en viel dat uiteindelijk tegen.
Hoe dan ook, ik begrijp ondertussen wel beter waarom de docent mij (en zo te zien nog 3 anderen) een 5,5 heeft gegeven op dat laatste tentamen, hoewel we het waarschijnlijk niet heel erg goed gemaakt hadden. Hij was waarschijnlijk al blij dat er mensen waren die het boek open geslagen hadden (bij dit onderdeel zaten geen college's, alleen een boek voor zelfstudie, dus als je enigszins een normaal antwoord kon geven dan moest je wel geleerd hebben) en iets opschreven. En dat is vast allemaal niet zoals het hoort, maar ik kan het goed begrijpen!

Tags:

Inspiratie

Nog maar een post geinspireerd door Neil Gaimans journal. Hij liep over straat in Sydney en zag iemand lopen met een tatoeage van een gedicht wat hij ooit geschreven heeft. En omdat het een mooi gedicht (of citaat) is, zet ik hem hier ook even neer.

Sometimes you wake up. Sometimes the fall kills you. And sometimes, when you fall, you fly.

Mijn docenten moderne literatuur zijn het er vast niet mee eens, maar Neil's kleine stukjes tekst vind ik meestal een stuk inspirerender dan alle "officiele" poezie die ik voor mijn studie lees!

Rutte's Engels

Er is de laatste tijd nogal wat te doen over Mark Rutte's gebruik van Engelse woorden in zijn toespraken. Hijzelf geeft hiervoor als reden dat hij bij Unilever heeft gewerkt op een internationale positie, en dat je dan zoveel Engels praat dat je het vanzelf over gaat nemen.
Ik heb hier eens over na gedacht, en ik denk dat dat niet waar is.
De termen die Rutte overneemt zijn namelijk vooral "manager" of "business" termen, wat je bijna jargon zou kunnen noemen. En dan ook nog, verassend genoeg, niet de termen die zijn Engelse of Amerikaanse collega's zouden gebruiken (want voor hen is Engels een standaard gegeven in hun leven) maar de termen die managers en zakenmensen in Nederland gebruiken om te laten zien hoe hip en bij-de-tijd ze wel niet zijn. Zo zegt Rutte dat voor hem het een "tall order" zal zijn om minder Engels te gebruiken; ik kan me geen Anglosaxische politicus voorstellen die die term in die context zou gebruiken; het is zakenwereld-praat. Fons merkt dit ook op het bedrijf waar hij stage loopt, waar mensen het constant hebben over dingen "alignen", wat in Nederland inderdaad een hippe ICT-term is, maar voor de meeste "native speakers" gewoon een standaard term.
Waar het hier om gaat zijn Anglicismen, omdat de zinnen en woorden in kwestie meestal in een Nederlandse context gebruikt worden, en dus eigenlijk niet meer als Engelse woorden herkenbaar zijn. Zie het als het gebruik van "uberhaupt" (trouwens een Germanisme) waar "sowieso" op een gegeven moment uit de mode is geraakt; het heeft lang geduurd voor ik doorhad dat uberhaupt eigenlijk een Duits woord is.
Je kunt het verschil zien aan het feit dat Rutte dingen vertaalt, en dat hij bijvoorbeeld zegt dat iets "in character" is, waarbij "in" waarschijnlijk op de Nederlandse manier uitgesproken wordt. Hij praat dus geen Engels, hij gebruikt Engelse woorden op een Nederlandse manier (dit is ook een manier om te kijken of een taal aan het uitsterven is; als gebruikers woorden vanuit andere talen gebruiken in hun eigen grammaticale en fonetische (uitspraak) systeem, dan is het een gezonde, blije taal, als ze dingen letterlijk overnemen, met bijpassende buitenlandse grammaticale systeem, dan moet je je zorgen gaan maken...). Dus eigenlijk is het Unilever verhaal een beetje slap excuus, want Rutte gebruikt voornamelijk hippe modewoorden, die hij waarschijnlijk vooral samen met zijn Nederlandse collega's heeft gedeeld.
Mensen die echt vaak en veel Engels praten (en dan bedoel ik echt Engels praten, niet het versimpelde niveau wat 95% van de Nederlanders gebruikt), gebruiken juist veel minder Engelse woorden wanneer ze Nederlands praten, en zeker niet dit soort modetermen. Ik zie dit bij leraren van mij, die gemiddeld zo'n 8 uur per dag Engels praten op hoog niveau (want het grootste deel van hun collega's kan nou eenmaal niet anders dan Engels), en zo gauw als ze Nederlands praten dit accentloos en zonder uitheemse woorden of zinsconstructies doen. Hetzelfde geldt voor die dappere docenten die uit Amerika of Engeland komen en Nederlands leren omdat ze nu in Nederland zijn; meestal gaat dit vrijwel accentloos en zonder gebruik van Engelse woorden.

(Ik moet zeggen dat ik mezelf wel regelmatig betrap op het gebruik van Engelse woorden in het Nederlands, maar dat zijn dan eigenlijk vooral weer de hippe/studentenwereld woorden waar meneer Rutte zich ook mee bezig houdt. Slechts heel af en toe kan ik niet op een Nederlands woord komen, vooral als het gaat over een onderwerp dat ik vooral in een Engelse context ken. Wel merk ik dat ik mijn "r" steeds duidelijker uitspreek, zodat ik nu soms bijna Goois klink, wat toch een directe invloed moet zijn van het vele gebruik van Engels, waar de "r" nou eenmaal anders wordt uitgesproken dan in het Nederlands (wie hier nog nooit zo over na gedacht had, op Wikipedia staat een duidelijke uitleg met de 10 verschillende vormen van "r").)

Dus, het komt er op neer dat meneer Rutte eigenlijk gewoon zou moeten toegeven dat hij gewend is zijn woorden te doorspekken met fancy Engelse termen omdat dat nou eenmaal goed lijkt in de zakenwereld die Unilever is, niet omdat hij dit heeft overgenomen van zijn Engelse collega's. Dat maakt verder niet uit, het is niet alsof de Nederlandse taal op dit moment bedreigd wordt (daar zijn criteria voor, en het feit dat we vrijwel alle Engelse woorden nog steeds verNederlandsen ("ik computerde" in plaats van "ik computered") is daar toch wel de duidelijkste indicator van), dus de Nederlandse Taalunie hoeft zich niet zo ontzettend druk te maken, maar het zou wel fijn zijn als hij gewoon open en eerlijk zou zijn over waarom hij het doet. Maar dat is misschien een beetje veel gevraagd, van een politicus...

Tags:

Eerste kaartje! (2)

Naast het eerste verzonden kaartje dat is aangekomen is er natuurlijk ook het eerste kaartje wat ik heb mogen ontvangen! Hij komt uit Italie, maar de verzender komt oorspronkelijk uit Wit-Rusland. Heel globaal verantwoord dus allemaal!
Voor de geinteresseerden de linkjes:
Kaartje naar Finland
Kaartje uit Italie

Profile

sherco
Lotte Oostebrink

Latest Month

July 2011
S M T W T F S
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31